De tip van: Yvonne

Miljonairsdorp Rietschoten krijgt een nieuwe bewoner: William Scarborough. Deze man doet de inwoners een zeer interessant voorstel. Hij wil een fonds oprichten dat jonge internationale ondernemers ondersteunt. Kinderen van de miljonairs kunnen bovendien stage lopen als rechterhand van zo'n ondernemer. De jonge bankier Victor van Zanten stelt hij aan om hem met het fonds te helpen.
De miljonairs storten zeer veel geld in het fonds. Alleen voor de kinderen van de dertig miljonairs die het meeste geld storten is een stageplaats gegarandeerd. Iedereen wil het beste voor zijn kinderen en bovendien niet gierig lijken ten opzichte van de buren. Dit leidt ertoe dat sommige mensen in het dorp zo'n beetje hun hele vermogen in het fonds steken. En dan komt Victor erachter dat Scarborough een oplichter is, die met een grootse dramatische scène van de aardbodem verdwijnt.

Victor gelooft niet dat de man overleden is en stelt een zoektocht in. Niet persoonlijk, want dat zou te gevaarlijk zijn. Scarborough gaat niet vriendelijk om met de mensen die hem dwars proberen te zitten. Victor zet een val uit om de ijdele Scarborough te lokken. Maar laat een slimme man zich lokken en wat betekent dit voor de bedrogen inwoners van Rietschoten?

Op subtiele wijze ontvouwt Stibbe zijn verhaal. Met Scarborough heeft hij een echte schurk gecreëerd. Zo'n man die voor niets of niemand terugdeinst en alleen aan zijn eigen vermogen denkt. Deze man speelt een slim spel en Stibbe weet dit goed te verwoorden. Je begrijpt dat de miljonairs willen investeren, maar je krijgt ook de neiging om te roepen: 'Doe het niet!' De achterflap verklapt immers al dat ze het geld kwijt zullen raken. Ondanks de goed gecreëerde slechterik en zijn entree in Rietschoten is het einde een beetje magertjes. Het verhaal lijkt een beetje afgeraffeld en kent een behoorlijk clichématig happy end. Het kabbelt allemaal een beetje rustig door aan het einde, waardoor een echte climax aan het einde ontbreekt. En toch is dit een fijn boek om te lezen. Al is het maar om je te verkneukelen om de verliezen van de stinkrijke elite.

De tip van Mia

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, dingen waar mensen tijdens etentjes over praten: werk, de laatste films, de oorlog in Irak, vakantieplannen et cetera. Maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen.
De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen, Michel en Rick, hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Tot dusver zijn alleen vage beelden van de twee in Opsporing Verzocht getoond en zit het onderzoek naar hun identiteit vast. Maar hoe lang nog? Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons – wie durft een beslissing te nemen over de toekomst van zijn eigen kind? Wat het nog ingewikkelder maakt is dat de vader een van de jongens de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is.
Het diner is de weergaloze en ambitieuze nieuwe roman van Herman Koch, waarin de vraag centraal staat in hoeverre je als ouder verantwoordelijk bent voor de daden van je eigen kind. In soepel proza schotelt Koch de lezer een bloedstollend verhaal voor dat zich binnen de tijdsspanne van een avond voltrekt. Een roman met de tragiek van de film Festen – heel menselijk en onafwendbaar op het noodlot afstevenend.

De tip van Hetty

Op 11 november 2008 is het precies 90 jaar geleden dat er een einde kwam aan de Eerste Wereldoorlog. ‘Godenslaap', Erwin Mortiers nieuwe roman die gesitueerd is tegen de achtergrond van de Groote Oorlog, kon dus op geen beter moment verschijnen. Na ‘Marcel', ‘Mijn tweede huid' en ‘Sluitertijd' – zijn trilogie van de jeugd – leek Mortier voorbestemd om voor de rest van zijn dagen als schrijver van nostalgische plattelandsromans door het leven te gaan, maar met ‘Godenslaap' gooit hij zijn schrijverschap nu resoluut over een andere boeg.
In ‘Godenslaap' blikt Helena Demont, een stokoude vrouw die de dood voelt naderen, terug op haar jonge jaren. De telg uit een welgesteld burgergeslacht vertrouwt op haar sterfbed in een tehuis haar jeugdherinneringen aan het papier toe, terwijl ze verzorgd wordt door de Marokkaanse verpleegster Rachida.
Nu haar man, haar dochter en haar broer overleden zijn, is Rachida de enige persoon waarmee Helena nog contact heeft.. De kleine geschiedenis van Helena die op Proustiaanse wijze op zoek gaat naar haar bezoedelde verleden, staat in een sterk contrast met de grote geschiedenis van de mensheid. Terwijl de wereld in brand staat, leert de jonge vrouw dankzij haar Engelse minnaar de liefde en de wereld beter kennen. Hoewel alles op het eerste gezicht rozengeur en maneschijn lijkt, zal de verwoestende oorlogsmachine Helena uiteindelijk toch de nodige mokerslagen toebrengen en een hypotheek op haar verdere leven leggen.

De tip van Willeke

Geen sari's, geen kruiden, geen lyriek. Ontdek nu het échte India'. De roze wolk doorprikken en er de modderige regen laten uitgutsen. Dat is wat Aravind Adiga in ‘De witte tijger' doet. De roman is geschreven in de vorm van brieven, gericht aan de premier van China, Wen Jiabao. Deze brengt een bezoek aan India en protagonist Balram Halwai wil hem vertellen hoe het echte India eruitziet. Reeds in zijn eerste brief vertrouwt Balram de premier toe dat hij zijn baas vermoord heeft. Rond dit keerpunt is heel het verhaal opgebouwd.
Balram groeit op in het donkere binnenland van India. Als hij door een welvarende zakenman uit Delhi ingehuurd wordt als chauffeur, wordt hij ‘het licht' binnengeloodst, het terrein van de mogelijkheden. Van achter het stuur observeert Balram het moderne India. Een land in volle bloei, dat tegelijk ingesnoerd wordt door het kastensysteem.
Volgens Balram zijn er maar twee kasten meer: bazen en bedienden. De sleutel van dit harnas is de Indiase familie. Wie uit durft te breken weet dat zijn familie kapot gemaakt zal worden. Niemand durft dit risico te nemen, alleen een witte tijger.
En Balram is zo'n witte tijger. Als hij op een dag zijn baas met een koffertje van zevenhonderdduizend rupee rondvoert, vermoordt hij hem. Met het geld wordt hij ondernemer in Bangalore.
In de laatste brief wordt Adiga wat meer pamflettair. Tussen de lijnen lees je woede en frustratie. Hij stelt niet alleen vast, maar klaagt ook aan. Ook het verhaal wordt sterker naar het einde toe. De identificatie met de witte tijger in de dierentuin, die het startschot vormt van Balrams rebelse beslissing, is mooi uitgewerkt en vormt zo het pronkstuk van het verhaal.

De tip van Tiny

In het voorjaar van 2000 valt Maarten van Buuren – veelgeprezen hoogleraar, vertaler en essayist – ten prooi aan een depressieve crisis. Alle levenslust verdwijnt in een grauwe mist en lost daarin op. Gelukkig weet hij dankzij een combinatie van pillen, praten en fietsen na verloop van tijd weer op te krabbelen. Over zijn ervaringen verschijnt nu het boek Kikker gaat fietsen! – of over het leed dat leven heet.

Citaat:
‘Normaal acteer ik de dingen die ik doe, denk en voel. College geven, artikelen schrijven, contacten onderhouden met vrienden en bekenden, relaties met vriendinnen; het zijn toneelstukjes die ik met meer of minder plezier, meer of minder succes opvoer. Mijn openbare ik acteert aan de andere kant van de stolp. De dingen die hij daar doet, zegt en denkt dringen niet naar binnen door, ze worden geen ervaringen. De leegte waarin de depressie me werpt is reinigend. Ze schept ruimte voor ervaringen die waardevoller en echter zijn, omdat ze gewonnen zijn op het Niets. Ik zie de kleuren van bloesems in de lente. Ik ruik het landschap tussen Wijk bij Duurstede en Leersum als daar in de zomer net een regenbui is gevallen. Ik voel de stekelige kastanjebolsters die ik vanmiddag heb opgeraapt, hun kussenzachte binnenkant. Ik hoor de stem van Lotte. Het zijn de woorden die terugkomen, de woorden waarin ik herleef.’
Maarten van Buuren

De tip van Marjolijn

De nieuwe De Winter is een heldere, intrigerende en spannende roman over zin en zinloosheid.
Het is 2024 en hoofdpersoon Bram Mannheim runt in het tot stadsstaatje vervallen Tel Aviv een bureautje dat verdwenen kinderen opspoort. Zijn eigen zoon verdween zestien jaar eerder. Wanneer er een bomaanslag gepleegd wordt op een grenspost zet dit zijn wereld op zijn kop.'Het Recht op Terugkeer' is in essentie een goed geschreven roman over zoektocht van een vader naar zijn zoon, maar snijdt veel meer onderwerpen aan; onmacht, het menselijk verval, het spelen van rollen, het Joods-Palestijnse conflict en geloof en overtuigingen. Dit alles in een gelaagdheid die je rillingen geeft.
De Winter creëert een werkelijkheid die gebaseerd is op de overtuigingen van zijn hoofdpersoon en laat zo heel goed zien dat een geloof in iets niet specifiek een werkelijkheid creëert die klopt met de bestaande, en die vaak bijzonder afwijkt van de werkelijkheid die anderen maken.

De tip van Piet

Een onafwendbare mondiale machtsverschuiving. Eeuwenlang stonden Aziaten (Chinezen, Indiërs, moslims en anderen) langs de zijlijn van de wereldgeschiedenis. Nu zijn ze er klaar voor om hun deel op te eisen van de wereldmacht. Het Oosten moderniseert in een rap tempo, heeft de snelst groeiende economieën en de grootste financiële reserves. Ook op sociaal en cultureel gebied verandert er veel. Maar hoe reageren Europa en de VS op de stormachtige opkomst van Azië? Volgens de Singaporese intellectueel Kishore Mahbubani lijkt alleen de westerse zakenwereld te anticiperen op veranderingen in het Oosten. De westerse overheden daarentegen steken hun kop in het zand en weigeren te aanvaarden dat de verschuiving van economische macht ook een verschuiving van politieke en culturele macht met zich mee zal brengen. Mahbubani vertelt in De eeuw van Azië waarom het Westen optimistisch zou moeten zijn en de transformatie van Azië zou moeten verwelkomen. Met dit boek daagt hij de lezer uit de zelfgenoegzame interne dialoog te stappen en te begrijpen hoe de rest van de wereld tegen Europa en de VS aankijkt en wat dat kan betekenen voor de toekomst.
‘Jullie in het Westen hebben geen idee hoe de rest van de wereld tegen jullie aankijkt. Ze zien een keizer zonder kleren. De wereld is enorm veranderd, maar jullie begrijpen totaal niet wat dat betekent.'
(Kishore Mahbubani in NRC Handelsblad)